طرد داخلی مدارس انگلستان؛ فشار مضاعف بر دانش‌آموزان فقیر

تعداد دانش‌آموزانی که در مدارس متوسطه انگلستان به «طرد داخلی» دچار می‌شوند، طی سه سال گذشته تقریباً سه برابر شده است. این روند باعث می‌شود بچه‌ها از کلاس‌های عادی جدا شده و در محیط‌های ایزوله قرار بگیرند؛ اتفاقی که بیش از همه گریبان‌گیر کودکان کم‌برخوردار و دانش‌آموزان دارای نیازهای آموزشی ویژه (Send) شده است.

Arbor و داده‌های ۱۳ هزار مدرسه

داده‌های مربوط به ۲۲ درصد از ۱۳ هزار مدرسه‌ای که از سیستم مدیریت اطلاعات Arbor استفاده می‌کنند، نشان می‌دهد رویکردهای انضباطی در مدارس تغییر کرده است. منظور از طرد داخلی یا Internal exclusion این است که دانش‌آموز به جای اخراج کامل یا تعلیق و بازگشت به خانه، در محیط مدرسه می‌ماند اما اجازه حضور در فضای آموزشی اصلی را ندارد.

جیمز ودرل، مدیرعامل Arbor، معتقد است مدارس برای مقابله با رفتارهایی که مانع یادگیری می‌شود، به روش‌های اثرگذاری نیاز دارند. او ایزوله کردن دانش‌آموز را جایگزین مناسبی برای فرستادن آن‌ها به خانه می‌بیند، هرچند هشدار می‌دهد که رشد سریع این اتفاق در میان لایه‌های فقیر جامعه باید جدی گرفته شود.

تفاوت اصلی این روش با تعلیق‌های رسمی در نحوه ثبت اطلاعات است. دولت انگلستان آمار اخراج و تعلیق را به طور رسمی ثبت می‌کند، اما چیزی از انزوای داخلی در دست ندارد. همین موضوع باعث شده تا بخشی از فرآیند انضباطی مدارس دور از چشم بماند و در سایه قرار گیرد.

افزایش ۱۶۰ درصدی نرخ طرد داخلی

آمارها حاکی از آن است که درصد دانش‌آموزانی که از کلاس‌های عادی حذف شده‌اند، از ۵ درصد در سال تحصیلی ۲۰۲۲/۲۳ به ۱۳ درصد در سال ۲۰۲۵/۲۶ رسیده است. این جهش ۱۶۰ درصدی، نشان‌دهنده تغییر استراتژی مدارس در مدیریت رفتار است.

شکاف طبقاتی در این اعداد کاملاً مشهود است. در سال ۲۰۲۵/۲۶، حدود ۲۲ درصد از دانش‌آموزان محروم دست‌کم یک بار طرد داخلی شده‌اند؛ رقمی که در سه سال پیش تنها ۸ درصد بود و رشد ۱۷۵ درصدی را نشان می‌دهد. در مقابل، این نرخ برای دانش‌آموزان غیرمحروم تنها ۱۰ درصد ثبت شده است.

دانش‌آموزان دارای نیازهای آموزشی ویژه (Send) هم فشار زیادی را تحمل می‌کنند. حدود ۱۸ درصد از کودکانی که طرح‌های آموزشی و مراقبتی دارند، در سال ۲۰۲۵/۲۶ از کلاس‌ها حذف شده‌اند. به نظر می‌رسد سیستم انضباطی مدارس به جای حمایت از کودکان با نیازهای خاص، به سمت ایزوله کردن آن‌ها حرکت کرده است.

وضعیت در مدارس ابتدایی متفاوت است. در سال جاری، کمتر از یک درصد از کودکان زیر ۱۱ سال (حدود ۵ هزار نفر) دچار انزوای داخلی شده‌اند. البته چون Arbor داده‌های تمام مدارس را ندارد، احتمال دارد رقم واقعی بیشتر باشد. لیلی ویلار، پژوهشگر مؤسسه سیاست‌های آموزشی، می‌گوید کنار گذاشتن دانش‌آموزان از کلاس حالا به بخشی جدانشدنی از مدیریت رفتار تبدیل شده و می‌تواند سلامت روان آن‌ها را مختل کند.

دیدگاه‌های لیلی ویلار و دیم ریچل د سوزا

ما فوراً به اطلاعات بیشتری درباره نحوه استفاده از این روش نیاز داریم تا مطمئن شویم حقوق قانونی و شفافیت لازم برای این دانش‌آموزان رعایت می‌شود.

دیم ریچل د سوزا، کمیسر کودکان انگلستان، روی کیفیت آموزش در زمان جداسازی تأکید دارد. او می‌پذیرد که جداسازی برای محافظت از سایر کودکان گاهی لازم است، اما معتقد است هر کودکی باید بتواند در کنار هم‌سالانش آموزش ببیند.

او اشاره می‌کند که اگر حضور دانش‌آموز در کلاس ممکن نباشد، باید در همان حالت جداسازی داخلی همچنان از آموزش باکیفیت بهره‌مند شود. د سوزا نگران است که این کیفیت آموزشی در عمل همیشه رعایت نشود و دانش‌آموزان صرفاً در اتاق‌های انزوا رها شوند.

Pepe Di’Iasio، دبیرکل انجمن رهبران مدارس و کالج‌ها، استدلال می‌کند که این تصمیمات هرگز به‌سادگی گرفته نمی‌شوند و مدارس تنها پس از امتحان کردن تمام راه‌های جایگزین، به سراغ طرد داخلی می‌روند تا دانش‌آموز همچنان در محیط مدرسه بماند.

چالش‌های مدیریت رفتاری در سال ۲۰۲۵/۲۶

تام بنت، کارشناس مدیریت رفتار، نگاه متفاوتی به این موضوع دارد و طرد داخلی را نوعی پذیرش می‌بیند. به باور او، این روش به دانش‌آموزانی که نظم کلاس یا امنیت دیگران را به خطر می‌اندازند می‌فهماند که رفتارهایشان پیامد دارد، بدون اینکه آن‌ها را به محیط‌های ناامن خارج از مدرسه بفرستند.

او معتقد است در محیط‌هایی که نیروی انسانی بیشتری حضور دارند، می‌توان روی مهارت‌های اجتماعی و رفتاری دانش‌آموزان کار کرد، به شرطی که این روند دور از سایر دانش‌آموزانی باشد که حق یادگیری و امنیت دارند.

تضاد میان کاهش تعلیق‌های رسمی (گزارش شده توسط وزارت آموزش) و افزایش طرد داخلی (گزارش Arbor) نشان می‌دهد که مدارس احتمالاً روش‌های انضباطی خود را تغییر داده‌اند تا آمارهای رسمی اخراج پایین بماند. همین موضوع لزوم نظارت دقیق‌تر بر اتاق‌های انزوا را بیش از پیش می‌کند.

در حالی که برخی این روش را ابزاری برای نظم می‌بینند، رشد ۱۷۵ درصدی آن برای دانش‌آموزان فقیر ثابت می‌کند سیستم آموزشی انگلستان در حال تبدیل شدن به محیطی است که در آن کودکان محروم بیشتر از هر گروه دیگری با ایزولاسیون مواجه می‌شوند.

برای درک بهتر اثرات اجتماعی رفتارهای خشونت‌آمیز یا انضباطی در محیط‌های آموزشی و اجتماعی، می‌توان بررسی‌هایی مانند حمله با چاقو در سیدنی و بازداشت نوجوان ۱۵ ساله را مطالعه کرد تا تأثیر محیط و تربیت بر رفتارهای نوجوانان تحلیل شود.

برای مطالعه جزئیات بیشتر درباره متدولوژی جمع‌آوری داده‌ها، می‌توانید به گزارش‌های سامانه Arbor مراجعه کنید.